فروغ

یادمه یه شب های تا دم صبح پشت گوشی با یکی حرف میزدم احساس خستگی نمیکردم با اینکه کل روزش کار کرده بودم و روز بعدشم کلی کار داشتم با چه شور شوقی پیام میدادم انگار بلخره طعم شادی رو فهمیده بودم بعضی حرف هارو با خجالت میزدم انقدر از اون حرف ها زدم که بلخره شده حرف های عادیم با اون یه نفر هنوزم به اون موقع ها فکر میکنم شورشوق میگیرم با اینکه اون یه نفر نیست دیگه ولی هنوز فکرش بامنه منتها یه چیزی عوض شده اون موقع ها با خودش حرف میزدمو شوق میکردم اما الان شوق اینو دارم شب بشه گوشی بردارم یه آهنگی پلی ...